Nieuwe vlog update!
Check onze nieuwste Vlogs onder het tabblad VIDEO'S bovenaan deze pagina!!
(voor de facebookers, het staat ook op facebook!)
Het zijn er weer drie!
Geniet ervan! We missen iedereen!!
Een dagje om te bekomen!
Vandaag deden we: NIETS! Absolutely nothing!
Bereid u voor op de kortste blog in de geschiedenis van onze blogs!
Na een zeer lange nacht besloten we om vandaag dan toch maar niet op uitstap te gaan, maar decubitus op ons lui gat te creëren. Dat zijn doorligwonden, voor de niet medisch geschoolden onder ons.
We begonnen de dag met een ontbijtje van cornflakes en soja melk en besloten om een tasje thee te drinken om wat beter wakker te geraken. Probleem 1: De stekker van de waterkoker past niet in de Italiaanse stopcontacten. (alsook de stekker van de laptop). Oplossing 1: We kopen een adaptor in de Stoop (zie Vlog 1)! Dan kunnen we ineens wasmiddel kopen!
Dus hupla, daar gingen we, pyjama uit en ongewassen (+fruitella) de straat op. Naast de Lidl was gelukkig een electrowinkel! Maar die was uiteraard gesloten. Daar gaat ons Krok Mesjeu-machien... Jana begint echt wel in Krok-afkick te geraken. Iemand die zich geroepen voelt om een machien op te sturen? Nee? Jammer.
Bon, naar de Stoop dan maar. Daar vonden we direct een adaptor. En wat stond daarnaast? EEN ECO-WASMIDDELMACHINE! Jana blij, iedereen blij! Het duurde eventjes voor we ontcijferd hadden wat nu juist de correct bus was, maar uiteindelijk gingen we toch naar huis met 3 liter zelf geproduceerd eco-wasmiddel! Het scheelde geen haar of we hadden afwasmiddel, maar alle, het is gelukt. Check vooral de foto!
Thuis ons dan maar terug op het tv-bed gegooid met een Twilight-filmpje of twee (jaja, we zijn twee echte vrouwen) en staarden voor een uur of drie naar Edward! <3! Dokter Barudy is nog steeds knapper, maar Edward mag toch ook in de lijst!
Dan belde Jana nog een uur met het thuisfront en Nasty met haar liefste Bonneke en toen was het weeral tijd voor een Blog en wat mails en skypes!
Onderweg naar beneden kwamen nog even langs de keuken. Daar zaten de drie flapdrollen van de dag voordien en onze nieuwe gang-genoot: Alberto! Maar we noemen hem Kevin, want het zien er uit als een Kevin! (maar niet als Nasty haar Kevin)
Een dikke slaapwelknuffel aan iedereen en een slaapwelkus aan een lucky few! <3!
Jana en Nasty!
A night to remember
Dinsdag 2 januari worden we verwacht in de Salla Parto (verloskamer) voor een rondleiding om 9u. Of 10 als dat ons beter uitkomt. Of 11u? Alle, pakt tussen 9 en 11u. Oke dan...chill!
En wat zijn onze uren voor deze week? Oh, die mogen we kiezen? Oke dan...chill!
Aangekomen op de Salla parto (dan toch maar om half 11) werden we met ietwat geschokte blikken aangekeken. Inglese? Erasmus? Non lo so! Verdekken eh, ze zijn weer niet op de hoogte. Wat niet wil zeggen dat we niet met open armen ontvangen werd, integendeel! Iedereen kwam een handje geven en werden onmiddellijk in het bureau geleid. Silvia sprak het best Engels en kreeg dus de taak om ons rond te leiden. Super vrolijke mevrouw (niet veel ouder dan ons) die heel blij was haar Engels nog eens te oefenen. We kregen prachtige groene uniformpjes toegestoken en werd rondgeleid in de verschillende kamers. Dat er af en toe een patiënte lag was geen probleem. Na een half uur had ze wel genoeg verteld vond ze en mochten we terug naar huis. Oke dan...chill!
Zullen we vanavond dan terugkomen om een nachtshift te doen? Ahja, als jullie dat willen dan komen jullie maar. Anders komen jullie morgen. Oke dan...chill!
Vroedvrouw Rita vertelde ons nog even voor de 17de keer in haastig Italiaans dat ze blij was dat we kwamen en dan we zeker snel Italiaans zouden leren. En zij misschien wat Engels? Of ook niet.
Dan maar terug naar de stad om onze studentenkaart af te halen, naar de post te gaan voor francobolli e buste voor sappige emo brieven en niet te vergeten: De 1 euro winkel bezoeken! We lieten ons even gaan tussen potten hydraterende cremes, schotelvodden, luchtverfrissers (mijn kamergenoot heeft een sterke lijfgeur), tassen en glazen en gingen als tevreden mensen weer naar huis om wat te slapen voor onze nachtshift (Nasty toch) .
Voor het begin van onze shift nog even langs het internet café gespurt om even te skypen en e-mails te checken en dan: Op de bus naar onze eerste nachtdienst! In de policlinico aangekomen eventjes langs de kleedkamers (hier links! Nee rechts! Ahja! Hieronder? Nee nee de lift hier! En nu deze deur? Nee de vorige denk ik! 15 minuten later toch aangekomen in de kleedkamer...en nu nog terug. ) en dan: onze eerste briefing!
Die bleek niet te bestaan. Briefen is ouderwets en Italië is modern. En moderne landen die gaan gewoon met 3 vroedvrouwen, 5 studenten en 2 dokters elke kamer af, om daar iets over te schrijven in een groot sinterklaasachtig boek, eventjes te knikken en een mopje te maken en dan weer te vertrekken. Ahja, hoeveel weken is mevrouw zwanger? Ahja, ik zal eens kijken! Hoeveel ontsluiting heeft ze al? Seg, dat weet ik niet zenne!
Ontdekking van de dag: zolang de baarmoederhals niet 100% verstreken is wordt de ontsluiting niet uitgedrukt in centimeters, maar in vingers. Speciaal noemen we dat.
Maar dat bleek nog niets te zijn! Het beste moet nog komen! Eerste patiënte op dienst: overlijden van de baby in de baarmoeder. Tweede patiënte: therapeutische abortus. Derde patiëtente: CRAZY WOMAN! (patiënte 4, 5 en 6 waren relatief normaal en zullen we daarom niet vernoemen.) En crazy is een understatement. We openen de kamerdeur en daar zit ze. Tranen met tuiten te huilen, de buurt bij elkaar schreeuwen, tafels omgooien, haar schoonmoeder door de kamer trekken,... Oei, die heeft al zeker veel ontsluiting? Ah, nee. Die is hier voor een inleiding. Die heeft zelfs nog geen weeën. Ah. WAT?!
Een uurtje later waren we pas echt begonnen. Mevrouw was eventjes een sigaret gaan roken aan de ingang en we hadden dus eventjes rust op de gang. Maar niet voor lang. Een 10tal minuten later WHAAAAAAAAAEEEEEEEEEEIIIII OH DIO OH DIO OH DIO MAMA MAMA MAMA OH BASTA DIO BASTAAAA! Komt dat nu van de hal? Daar zat onze madam. Met de hele familie rond zich zodat ze er goed mee kon schudden (ze was dubbel zo groot en breed) en in knijpen.
Dan maar terug naar de kamer gesleept. Daar bleven de oorverdovende kreten zich aan elkaar rijgen. Na veel gedoe lag mevrouw dan eindelijk in haar bed. Nu een EKG (waarom? Geen idee. Niemand denk ik.) . Maar gezien mevrouw liever vecht met meubilair en familie was dit niet zo gemakkelijk. Twee EKG machines later was alles dan toch in orde en konden we mevrouw wat Diazepam geven. Eerst moest ze 27 keer aan het bekertje snuffelen om te controleren of we haar niet wilden vergiftigen, maar dan gaf dan toch toe en dronk alles op.Met matig succes.
Een uur later stonden we de bevalling te doen (ze was dan toch in arbeid geraakt) met welgeteld: 9 vroedvrouwen, 2 dokters, 2 anesthesisten, 2 studenten, een pediatrisch verpleegkunde en 2 man familie. Ohja, en de patiënte zelf.
Nog eventjes snel een infuus prikken voor antibiotica? Dat had je gedacht! Drie infusen werden uitgetrokken en aan een vierde kon niet meer begonnen worden gezien mevrouw de hele tijd uit het bed sprong.
Eventjes de benen in de beugels? Dit was slechts vier seconden succesvol waarna mevrouw eventjes haar schoonmoeder beet en haar schaamlippen handmatig probeerde te verwijderen.
De benen vastbinden met de CTG banden dan maar? Nee, wederom onsuccesvol. Twee erasmusstudenten de leiding over de benen geven? JA! Driewerf hoera! Na een HEL van een bevalling (waar de trui van Jana bijna vakkundig verscheurd werd) werd dan toch een dochter geboren en ze huilde flink door (denken we, want wij waren stokdoof van la mama haar gebrul). De baby werd eventjes in de lakens, in een plas van bloed, placenta, vruchtwater en stronzza (= stoelgang) gelegd en kon daarna dan toch in bad! Hoera!
Bon, één bevalling afgerond. Op naar de volgende! Kunnen we hier helpen? Ja hoor! Ik vul de papieren in voor een therapeutische abortus. Oh Ok. De vroedvrouw wees even naar twee dozen en schaaps deden we deze open. Euhm. Is dit de foetus? Ja. 'Ok dan.'
Volgende patiënte! Een klein mevrouwtje van 49kg die een poging deed om een kind van 4200gram op de wereld te zetten. Wel, laten we zeggen dat het een strijd was. Gelukkig was daar praatgrage vroedvrouw Rita die een KANJER van een knip zette! Nasty en ik stonden als verdoofd te staren naar de gigantische wonde, maar verder vond iedereen dit blijkbaar doodnormaal.
Oef. Naar huis. Tussen al deze patienten door kregen we gelukkig de kans om de rest van het personeel beter te leren kennen. Deze waren stuk voor stuk SUPER vriendelijk en hartelijk! We werden overspoeld met vragen en dit alles in Italiano! Het antwoorden ging wat moeilijker, maar samen lukte het wel. Er ontstond wat verwarring rond de woorden pagina en vagina, maar verder verliepen de gesprekken redelijk vlot.
De rest van de voormiddag sliep Nasty flink en Jana skypte. 's Namiddags nog eventjes naar de winkel en een blog schrijven en dan: Koken in onze keuken! De andere studenten in de keuken vielen wat tegen, maar de maaltijd smaakte des te beter!
Slaapwel en tot morgen!
We missen iedereen! En de ene al wat meer dan de anderen! <3!
Vlogs van 1 februari!
Dag iedereen!
Zoals jullie al gelezen hebben, hebben wij maandag 1 februari een VLOG gemaakt! Joepie! We waren eindelijk aangekomen in de Residenza, maar aangezien het internet nog niet werkt, hebben we maar een video gemaakt voor jullie allemaal! Correctie: vier video's!
We weten dat het lang is, maar zet u in de zetel met een koffietje en geniet van ons geratel!
Filmpje 1:
http://www.youtube.com/watch?v=KjNOmxSuwok&feature=PlayList&p=E8CDC51CE5978664&index=0
Filmpje 2:
http://www.youtube.com/watch?v=9dSz8QC4vl4&feature=PlayList&p=E8CDC51CE5978664&index=1
Filmpje 3:
http://www.youtube.com/watch?v=9MSRUBKKEdw&feature=PlayList&p=E8CDC51CE5978664&index=2
Filmpje 4:
http://www.youtube.com/watch?v=23iYx4czSfg&feature=PlayList&p=E8CDC51CE5978664&index=3
Uiteraard krijgen wij heeeeeeeeeeeeeel graag post! Pakketjes, briefjes, postduiven, heel der dozen,.. ALLES is welkom! Want wij missen natuurlijk iedereen!! Natuurlijk zijn telefoontjes en smsjes even welkom! Smsen doet men aan hetzelfde tarief als in België (en ook naar dezelfde nummers) .
Ons adres:
COSTELLAZIONI
Jana EN/OF Natascha
via delle Costellazioni 170
41126 Modena
(gratis als ge telenet goldshake ofzoiets hebt...)
Dikke kus van Jana en Nasty!
Wij missen iedereen!
Familie, Happy Three friends, Kevins, Babies, klasgenoten, vrienden, honden en katten,...!
<3!
Laat maar van jullie horen!
Dag 4!
Hello Bloggertjes van ons,
We zijn even weggeweest maar geen nood, hier is de volgende blog alweer.. Man Man het is weer wa geweest dees dagen zenne. Ik ga verder waar we gestopt zijn.
We ontwaken in de jeugdherberg voor te beginnen aan onze eerste stagedag. Snel een 'ontbijt' uit de automaat (lees: een ranzige croissant) Natuurlijk hadden we de busuren al opgezocht en we waren zelfs 35 minuten te vroeg. Hip hoi voor ons!! We hadden afgesproken met een Italiaanse studente Francesca die ons een rondleiding ging geven, wat tolken en onze uniformen regelen. Maar geen Francesca te zien! 15 min, 20 min, 30 min.. Nog steeds niemand.. Nu waren we eens op tijd. Mmhhhh misschien bedoelde ze de ingang van de unief ipv de ingang van het ziekenhuis? Even checken.. JEEEP.. Maar ale we hebben ze toch gevonden!!
We ontmoetten Alba Ricchi, een belangrijke dame met gigantisch blond krulhaar, kregen onze uniformen (witte en groene), tikkaart (nog met een ouderwetse tikklok) en lockerroomsleutel :)
Nu nog onze uren.. Nu lopen we nog mee met een vroedvrouw die wat engels/frans kan, erna worden we losgelaten. Hier werken ze met een raar systeem. Je begint met een late shift (13.00-21.00) De volgende dag doe je een vroege (7.00-13.00) en diezelfde avond begin je nacht (21.00-07.00) Dan heb je 1 of 2 dagen verlof. Zo de uurrooster voor februari is in orde. Einde rondleiding:ik citeer 'Komen jullie morgen terug zo tegen 11.00? of 9 uur? Ja ge kiest maar ergens daartussen is goed' Lang leve de Italianen!
Goed zo, nu konden we inchecken in onze residenza.. Met al onze bagage (5koffers) sukkelde we door de sneeuw. Eindelijk gevonden! ok time to check in.. ' Hebben jullie je 2 pasfoto's bij?' Euuuh... nee!2 pasfotot's later hebben weeen heel mooi en groot kot op de zesde verdieping dus plus mooi uitzicht! De rest van de dag moet je checken op onze VLOG! We hebben gisteren avond een videoboodschap gemaakt maar die kan Jana er pas morgen opzetten dus zeker kijken !!
Vandaag hebben we goed geslapen in ons bedje..We hebben ontbeten, dit maal lekkere cornflakes uit de lidl en vertrokken op stage. Wat gebeurde er daar?? Een rondleiding op verloskamer van 30 minuten en gedaan! Het blijkt dat we precies zelf onze uren een beetje kiezen. We besloten om vanavond met de nacht te beginnen samen met de twee vroedvrouwen die ons rondgeleid hebben. Verder niet veel gebeurd, onze studentenkaart gaan halen waarmee we toegang krijgen tot het internet maar deze werkt nog niet. Morgen hopelijk wel!
We hebben ook de 1euro shop leeggekocht: glazen, mokken, luchtverfrissers voor op het toilet.. u never know! oorstokjes.. We hebben koopjes gedaan hoor!
Dan een dutje, nu in het intenetcafe en sebiet stage beginnen!
Na twee dagen afwezigheid is er veeeeeeeel te vertellen, maar bekijk dan zeker onze videoboodschap, dan is het misschien allemaal wat duidelijker :)
Morgen meer nieuws over de eerste stagedag!
Groetjes,
Natascha en Jana
Do's and Dont's van Modena
Jana's visie op dag 1!
Ok ok, we hadden het moeilijk, maar na een uurtje mails lezen en skypen ging het ineens veel beter!
Eventjes afrekenen bij de vreemde marrokaanse/ turkse/ pakistaanse/ armeense/ koeridsche/ iraneese/ wherever the hell they come from internet-meneren! ( van waar komen die jongens toch? ) Ze waren in ieder geval erg geïnteresseerd waar we vandaan kwamen (hoewel ze onze paspoorten in hun handen hadden...) en wisten begot niet waar België lag!!! (Russia? NO!)
Misschien vonden ze ons gewoon interessant omdat we twee uur lang op hun bureaus hadden zitten snotteren. Ook een plausibele verklaring.
Bon, het is tien uur 's avonds, wordt het niet stilaan tijd voor eten? Juist ja. Op zoek naar een pizzeria! Die was gelukkig al snel gevonden ( De cliché van Italianen en pizza blijkt dus wel te kloppen). We werden met open armen ontvangen en bestelden pizza's voor 4 euro! Economische crisis, my ass!
De mevrouw stelde wat vraagjes en geloof het of niet: WE VERSTONDEN ZE! Het antwoorden ging iets moeizamer en met wat Spaanse woorden tussen, maar ze had ons in ieder geval wel begrepen! Applaus pour nous-mêmes!
Daarna nog een kleine wandeling naar de herberg terug (om de giga pizza te laten zakken) en wat sfeerbeeldjes maken!
Terug in onze keet stak Jana haar multimedia geilste beentje voor en deed het onverwachtte: ZE FIXTE INTERNET OP DE KAMER! Driewerf hoera! Voor de volgende 24u zijn wij voor een luttlele 5euro full time bereikbaar. Rautch.
Dikke slaapwelkus van de twee Italiaantjes,
Jana en Nasty!
Lang leve de zakdoeken
Hello Iedereen
We zijn aangekomen in Modena. Even een kort overzichtje van wat we al meegemaakt hebben. Allereerst Jana die geen parkeerplaats vond op de luchthaven met als gevolg dat ik aan het stressen was dat we te laat gingen komen. Ok, niet het geval tot jana besliste dat haar handbagage niet in het toegelaten rekje paste. Na wat spullen over te laden was ook dit opgelost. We hadden een heel afscheidscomite waaronder: Jana's mama, Jana's nicht, een vriendin van haar en ons allerliefste Imelda(a.k.a Tine) Ik had mijn mama, stiefvader en vriendje bij. Na een zeer pijnlijk en emotioneel afscheid checkten we in. Jana moest natuurlijk gefouilleerd worden, ik mocht door :)
In de rij naar het vliegtuig stonden we nog steeds te snotteren en konden we zelfs nog geen zin afmaken zonder onze zakdoek boven te halen. We hebben ons dan maar op de fruitella's gestort. Heel de vlucht hebben we geslapen maar zijn toch goed aangekomen dankzij Ryan: Bedankt he vriend. Uit het vliegtuig kwam ik tot de vaststelling dat mijn beha loszat. Ik stak het op de turbulentie.
Eenmaal aangekomen hebben we naast een winkel met gigantische salami's gewacht op de bus naar modena. Om 18.15 stapten we op de mooie grote blauwe Modena bus, we vroegen of we moesten betalen(Normaal 12 euro pp) maar dat was voor later. Iedereen in de bus betaalde maar ons sloeg hij over. Jana maar pushen dat ik naar voor moest om te betalen maar ik bleef zitten. Wegens plankenkoorts. Na een uurtje rijden kwamen we aan op de 'roosevelt van Modena'. Schrale bedoeling hoor. We stappen af de bus, kregen onze bagage en kregen een vriendelijke goedenavond. Oke dan 24 euro in de pocket. Mooi begin van het avontuur. Nu op zoek naar de jeugdherberg
Na wat zoeken waren we verkeerd gelopen dus beslisten we om onze 24 gewonnen euro's te spenderen aan een taxi chauffeur. Voor amper 4.80 waren we op bestemming. Inchecken in de kamer waar we tot de vaststelling kwamen dat er geen internet was. Bummer...
De straat op , op zoek naar een internetcafe: Een goed uur wandelen bracht ons bij Western Union. Yihaa.. En hier zitten we dan. Wenend achter onze computer bij elk facebook berichtje of mail die we ontvangen. Onderweg wel wat mooie gebouwen gezien, winkeltjes en zelfs ne cinema.
Straks nog een pizza, misschien een film op de laptop en dan huilend ons bed in. Wie had gedacht dat deze twee zo emotioneel konden zijn. Grote mond, klein hartje. Morgen gaan we even een test busroute doen naar het ziekenhuis en verder weet ik het niet, waarschijnlijk nog een potje wenen. MAAR wij wenen zoals grote meisjes..
Om een lang verhaal kort te maken, We vinden het hier nog niet leuk, elkaar wel natuurlijk maar tijd brengt raad fluistert jana hier net.
Wij missen jullie allemaal ( en hopen jullie ons ook)
Smsen, mails of reacties altijd zelkom want we voelen ons nog een beetje eenzaam
Vele dikke kussen en groeten.
Natascha en Jana