Dinsdag 2 januari worden we verwacht in de Salla Parto (verloskamer) voor een rondleiding om 9u. Of 10 als dat ons beter uitkomt. Of 11u? Alle, pakt tussen 9 en 11u. Oke dan...chill!

En wat zijn onze uren voor deze week? Oh, die mogen we kiezen? Oke dan...chill!

Aangekomen op de Salla parto (dan toch maar om half 11) werden we met ietwat geschokte blikken aangekeken. Inglese? Erasmus? Non lo so! Verdekken eh, ze zijn weer niet op de hoogte. Wat niet wil zeggen dat we niet met open armen ontvangen werd, integendeel! Iedereen kwam een handje geven en werden onmiddellijk in het bureau geleid. Silvia sprak het best Engels en kreeg dus de taak om ons rond te leiden. Super vrolijke mevrouw (niet veel ouder dan ons) die heel blij was haar Engels nog eens te oefenen. We kregen prachtige groene uniformpjes toegestoken en werd rondgeleid in de verschillende kamers. Dat er af en toe een patiënte lag was geen probleem. Na een half uur had ze wel genoeg verteld vond ze en mochten we terug naar huis. Oke dan...chill!

Zullen we vanavond dan terugkomen om een nachtshift te doen? Ahja, als jullie dat willen dan komen jullie maar. Anders komen jullie morgen. Oke dan...chill!

Vroedvrouw Rita vertelde ons nog even voor de 17de keer in haastig Italiaans dat ze blij was dat we kwamen en dan we zeker snel Italiaans zouden leren. En zij misschien wat Engels? Of ook niet.

Dan maar terug naar de stad om onze studentenkaart af te halen, naar de post te gaan voor francobolli e buste voor sappige emo brieven en niet te vergeten: De 1 euro winkel bezoeken! We lieten ons even gaan tussen potten hydraterende cremes, schotelvodden, luchtverfrissers (mijn kamergenoot heeft een sterke lijfgeur), tassen en glazen en gingen als tevreden mensen weer naar huis om wat te slapen voor onze nachtshift (Nasty toch) .

Voor het begin van onze shift nog even langs het internet café gespurt om even te skypen en e-mails te checken en dan: Op de bus naar onze eerste nachtdienst! In de policlinico aangekomen eventjes langs de kleedkamers (hier links! Nee rechts! Ahja! Hieronder? Nee nee de lift hier! En nu deze deur? Nee de vorige denk ik! 15 minuten later toch aangekomen in de kleedkamer...en nu nog terug. ) en dan: onze eerste briefing!

Die bleek niet te bestaan. Briefen is ouderwets en Italië is modern. En moderne landen die gaan gewoon met 3 vroedvrouwen, 5 studenten en 2 dokters elke kamer af, om daar iets over te schrijven in een groot sinterklaasachtig boek, eventjes te knikken en een mopje te maken en dan weer te vertrekken. Ahja, hoeveel weken is mevrouw zwanger? Ahja, ik zal eens kijken! Hoeveel ontsluiting heeft ze al? Seg, dat weet ik niet zenne!

Ontdekking van de dag: zolang de baarmoederhals niet 100% verstreken is wordt de ontsluiting niet uitgedrukt in centimeters, maar in vingers. Speciaal noemen we dat.

Maar dat bleek nog niets te zijn! Het beste moet nog komen! Eerste patiënte op dienst: overlijden van de baby in de baarmoeder. Tweede patiënte: therapeutische abortus. Derde patiëtente: CRAZY WOMAN! (patiënte 4, 5 en 6 waren relatief normaal en zullen we daarom niet vernoemen.) En crazy is een understatement. We openen de kamerdeur en daar zit ze. Tranen met tuiten te huilen, de buurt bij elkaar schreeuwen, tafels omgooien, haar schoonmoeder door de kamer trekken,... Oei, die heeft al zeker veel ontsluiting? Ah, nee. Die is hier voor een inleiding. Die heeft zelfs nog geen weeën. Ah. WAT?!

Een uurtje later waren we pas echt begonnen. Mevrouw was eventjes een sigaret gaan roken aan de ingang en we hadden dus eventjes rust op de gang. Maar niet voor lang. Een 10tal minuten later WHAAAAAAAAAEEEEEEEEEEIIIII OH DIO OH DIO OH DIO MAMA MAMA MAMA OH BASTA DIO BASTAAAA! Komt dat nu van de hal? Daar zat onze madam. Met de hele familie rond zich zodat ze er goed mee kon schudden (ze was dubbel zo groot en breed) en in knijpen.

Dan maar terug naar de kamer gesleept. Daar bleven de oorverdovende kreten zich aan elkaar rijgen. Na veel gedoe lag mevrouw dan eindelijk in haar bed. Nu een EKG (waarom? Geen idee. Niemand denk ik.) . Maar gezien mevrouw liever vecht met meubilair en familie was dit niet zo gemakkelijk. Twee EKG machines later was alles dan toch in orde en konden we mevrouw wat Diazepam geven. Eerst moest ze 27 keer aan het bekertje snuffelen om te controleren of we haar niet wilden vergiftigen, maar dan gaf dan toch toe en dronk alles op.Met matig succes.

Een uur later stonden we de bevalling te doen (ze was dan toch in arbeid geraakt) met welgeteld: 9 vroedvrouwen, 2 dokters, 2 anesthesisten, 2 studenten, een pediatrisch verpleegkunde en 2 man familie. Ohja, en de patiënte zelf.

Nog eventjes snel een infuus prikken voor antibiotica? Dat had je gedacht! Drie infusen werden uitgetrokken en aan een vierde kon niet meer begonnen worden gezien mevrouw de hele tijd uit het bed sprong.

Eventjes de benen in de beugels? Dit was slechts vier seconden succesvol waarna mevrouw eventjes haar schoonmoeder beet en haar schaamlippen handmatig probeerde te verwijderen.

De benen vastbinden met de CTG banden dan maar? Nee, wederom onsuccesvol. Twee erasmusstudenten de leiding over de benen geven? JA! Driewerf hoera! Na een HEL van een bevalling (waar de trui van Jana bijna vakkundig verscheurd werd) werd dan toch een dochter geboren en ze huilde flink door (denken we, want wij waren stokdoof van la mama haar gebrul). De baby werd eventjes in de lakens, in een plas van bloed, placenta, vruchtwater en stronzza (= stoelgang) gelegd en kon daarna dan toch in bad! Hoera!

Bon, één bevalling afgerond. Op naar de volgende! Kunnen we hier helpen? Ja hoor! Ik vul de papieren in voor een therapeutische abortus. Oh Ok. De vroedvrouw wees even naar twee dozen en schaaps deden we deze open. Euhm. Is dit de foetus? Ja. 'Ok dan.'

Volgende patiënte! Een klein mevrouwtje van 49kg die een poging deed om een kind van 4200gram op de wereld te zetten. Wel, laten we zeggen dat het een strijd was. Gelukkig was daar praatgrage vroedvrouw Rita die een KANJER van een knip zette! Nasty en ik stonden als verdoofd te staren naar de gigantische wonde, maar verder vond iedereen dit blijkbaar doodnormaal.

Oef. Naar huis. Tussen al deze patienten door kregen we gelukkig de kans om de rest van het personeel beter te leren kennen. Deze waren stuk voor stuk SUPER vriendelijk en hartelijk! We werden overspoeld met vragen en dit alles in Italiano! Het antwoorden ging wat moeilijker, maar samen lukte het wel. Er ontstond wat verwarring rond de woorden pagina en vagina, maar verder verliepen de gesprekken redelijk vlot.

De rest van de voormiddag sliep Nasty flink en Jana skypte. 's Namiddags nog eventjes naar de winkel en een blog schrijven en dan: Koken in onze keuken! De andere studenten in de keuken vielen wat tegen, maar de maaltijd smaakte des te beter!

Slaapwel en tot morgen!

We missen iedereen! En de ene al wat meer dan de anderen! <3!